|
|||
| ภาษาอังกฤษ หน้าแรก เศรษฐกิจพอเพียง ธรรมะพอเพียง การเมือง บันเทิง กีฬา ท้องถิ่น ทำมาหากิน มหาเนชั่นบล็อก |
|
พุทธเถรวาทรู้(ตื่น)เผยแผ่ด้อยกว่ามหายานจัดถกนานาชาติ
การจัดการประชุมวิชาการนานาชาติ เรื่อง การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเถรวาทในศตวรรษที่ 21 เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระญาณสังสร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เนื่องในวโรกาสเจริญพระชันษา 97 ปี วันที่ 3 ตุลาคม 2553 ที่จัดโดยมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย(มมร.) ร่วมกับสมาคมมหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนาเถรวาทนานาชาติ ที่มมร. ศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม เมื่อวันที่ 30 ก.ย.2553นั้นเป็นสังฆกิจที่น่าอนุโทนายิ่งและที่น่าอนุโทนายิ่งไปกว่านั้นก็คือจากคำกล่าวของพระอนิล ธัมมสากิโย รองคณบดีคณะสังคมศาสตร์ มมร. ที่ระบุว่า การจัดประชุมครั้งนี้มีพระสงฆ์ และนักวิชาการด้านพระพุทธศาสนาจาก 15 ประเทศ อาทิ อังกฤษ อเมริกา อินเดีย กัมพูชา อินโดนีเซีย เนปาล เวียดนาม เข้าร่วมการประชุม เพื่อหาแนวทางในการพัฒนาการเผยแผ่พระพุทธศาสนา เถรวาท "เนื่องจากพบว่าการเผยแผ่ของพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท เมื่อเทียบกับนิกายวัชรยาน และมหายาน ยังล้าหลังอยู่ แม้ในต่างประเทศจะมีวัดไทยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ถ้าสังเกตจะพบว่าส่วนใหญ่จะมีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้กับเฉพาะคนไทยในประเทศนั้นๆแต่ไม่ได้เข้าถึงคนท้องถิ่น จึงจำเป็นที่จะต้องหาแนวทางในการพัฒนาการเผยแผ่พระพุทธศาสนา นิกายเถรวาท" จากคำกล่าวของพระอนิลถึงสาเหตุของการจัดประชุมครั้งนี้ จึงเป็นการยอมรับตัวเองว่านิกายเถรวาทมีจุดด้อยอยู่
พร้อมกันนี้ศ.ดร.ริชาร์ด กอมบริดช์ ผอ.ฝ่ายวิชาการศูนย์พุทธศาสน์ศึกษาออกซ์ฟอร์ด มหาวิทยาลัยออกฟอร์ด และประธานสมาคมเพื่อพุทธศาสน์ศึกษาแห่งสหราชอาณาจักร ยังได้กล่าวเพิ่มเต็มอีกว่า การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเถรวาท ยังยึดติดทางด้านพิธีกรรมมากกว่าอย่างอื่น ซึ่งถือว่าเป็นอุปสรรคในการนำพระพุทธศาสนามาใช้ให้เกิดประโยชน์ ขณะเดียวกันแนวทางในการเผยแผ่ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การให้กำลังใจอย่างเดียว การเผยแผ่ในต่างประเทศจึงมักจะเป็นที่พักใจ มากกว่าที่จะเป็นการเผยแผ่คำสอนตามพระพุทธศาสนา ทั้งนี้ผู้เขียนเห็นว่าผู้นำทางวิญญาณตามหลักวิถีพุทธปัจจุบันนี้เป็นที่ยอมรับในระดับโลกเห็นจะเป็นองค์ดาไล ลามะ ผู้นำพุทธศาสนามหายาน เดินทางไปเผยแพร่พุทธศาสนาทั่วโลกอย่างเช่นล่าสุดเดินทางไปที่ประเทศฮังการี เมื่อวันที่ 18 ก.ย.ที่ผ่านมา จากสาเหตุของการจัดประชุมครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่การประชุมนานาชาติ 15 ประเทศเท่านั้น จะต้องมีการสังคายนาการเผยแผ่ครั้งใหญ่ ก่อนที่พุทธศาสนาจะมีค่าเพียงแค่พิธีกรรมเท่านั้น หาเป็นที่พึ่งหรือแก้ทุกข์ให้กับคนในสังคมได้ หากมองเข้าไปในชุมชนทั้งไทย พม่า เขมร เวียดนาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางใต้ของเวียดนามที่มีชาวเขมรกรอมหรือขอมอาศรัยอยู่ ซึ่งวิถีชีวิตของชาวชนบทยังได้รับความทุกข์จากความยากจนอยู่มาก จะบอกว่าไม่ใช่หน้าที่ของสงฆ์ตามหลักเถรวาทก็คงไม่ใช่ เพราะว่าเมื่อคนที่หิวมีหรือจะมีสมาธิในการรับธรรมในระดับสูงขึ้นไปได้ พระพุทธองค์ได้ทรงแนะนำไว้แล้วว่า "จรถ ภิกขเว พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย" สาวกของพระองค์ต้องเดินทางไปยังชุมชนไม่ใช่เพียงแค่รับบิณฑบาตเท่านั้น ยังต้องทำหน้าที่เป็นหมอรักษาโรคให้กับชาวบ้านด้วย คำว่า "จรถ" ไม่ใช่หมายความว่ารอให้โยมไปหาที่วัด พระจะต้องไปหาโยมและรับทราบปัญหาของโยมด้วย หรือที่เรียกว่า "โครงการพระเยี่ยมบ้าน" อย่างที่พระวัดบางไส้ไก่ทำ ถึงจะเรียกว่าวิถีพุทธโดยแท้ และจะเป็นการแก้ความด้อยดังกล่าวของพุทธเถรวาทได้ และการสวดเป็นภาษาบาลีไม่แปลหรือเทศน์เป็นภาษาไทยด้วยก็เกิดประโยชน์แค่สมาธิแล้วจะเกิดปัญญาแก้ปัญหาได้อย่างไร สำราญ สมพงษ์ รายงานวันที่ 30 กันยายน พ.ศ.2553
|
|
