เมื่อเร็วๆนี้ อาศรมสยาม-จีนวิทยา สมาคมปัญญาภิวัฒน์หน่วยงานของซีพีออลล์ ได้พาคณะผู้เชี่ยวชาญคือ นายก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์ ซีอีโอของซีพีออลล์ ผู้ศึกษาประเทศจีนอย่างลึกซึ้งและรู้จริง นายประสิทธิ์ ฉกาจธรรม แห่งอาศรมสยามฯ และอาจารย์วรศักดิ์ มหัทธโนบล จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

และสื่อมวลชนไปตามหาชาติพันธุ์เผ่าไทย ที่คุณหมิงและสิบสองปันนา แต่เนื้อหาที่นำเสนอดูจะเป็นเชิงประชาพันธ์แหล่งท่องเที่ยวมากกว่าการได้เนื้อหาสาระ (หรือว่ายังไม่นำเสนอเพราะไม่ได้ไปด้วยอิอิ) แต่ไม่เป็นไรเพราะทางอาศรมสยามฯ ยังคงสานต่อและจะมีงานใหญ่ช่วงต้นปี 2554 ด้วยการระดม "เหล่าซือ" มาช่วยกันค้นหาบรรพบุรุษไทย ประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไปอย่างไร

แต่จากการศึกษาข้อมูลจากเว็บไซต์ของอาศรมสยามฯซึ่งบรรจุเนื้อหาเกี่ยวกับวารสาร โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับชนชาติไทยเพียง 2-3 เรื่องเท่านั้นอย่างเช่น การทับศัพท์ภาษาไทยที่มาจากภาษาจีน สงกรานต์ในหมู่ชาวไตโดยระบุที่สิบสองปันนา

จากการรวบรวมเผยแพร่ทางเว็บไซต์กระทรวงวัฒนธรรมถึงแหล่งกำเนิดของชนเชื้อชาติไทยยังเป็นการสันนิษฐาน 3 แนวทางคือ แถบภูเขาอัลไตดูเหมือนจะได้รับความเชื่อถือมาก ตอนใต้ของแหลมอินโดจีนย่านมณฑลกวางสีของจีนที่เป็นถิ่นของเผ่าจ้วงและเป็นถิ่นกำเนิดภาษาไท-กะได ซึ่งต้นกำเนิดของภาษาคนเผ่าไทย และคนไทยมีถิ่นฐานเดิมอยู่ในประเทศไทยปัจจุบัน ซึ่งก็ขึ้นอยู่ที่ว่าจะใช้อะไรในการศึกษาและตั้งสมมติฐาน

แต่จากบทความของอาศรมสยาม-จีนวิทยา ฉบับที่ 29 (มกราคม 2548) ได้มีเนื้อหาเรื่อง ภาษา - รหัสลับในการสืบหาต้นกำเนิดของชนชาติ" โดยระบุถึงการใช้ภาษาในการสืบหาต้นกำเนิดของชนชาติ ซึ่งหมายถึงภาษาที่ใช้ในปัจจุบันด้วย โดยผู้เขียนระบุว่า "ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงภาษาของคนเราได้อย่างสิ้นเชิง ฉะนั้น ภาษาไม่มีวันหลอกลวงเราได้"

ในเนื้อหาผู้เขียนระบุว่า ทุกวันนี้ มีนักภาษาศาสตร์และนักสังคมศาสตร์เริ่มขยายผลการเปรียบเทียบคำศัพท์ระหว่างแต่ละชนชาติ จนพบความคล้ายคลึงที่น่าทึ่งระหว่างภาษาไทยและภาษาของชนเผ่าจ้วง ที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีน ข้อสรุปที่ว่านี้ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการบางกลุ่มเท่านั้น แต่ปรากฎการณ์ทางภาษานี้ยังสร้างความแปลกใจให้แก่นักท่องเที่ยวทั่วๆ ไปที่เดินทางไปมาระหว่างไทยกับจีน

ชาวจ้วงที่ถูกสันนิษฐานว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันกับชาวไตสิบสองบันนา ของมณฑลยูนนาน นั้น อาศัยอยู่ในมณฑลกวางสีตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจีน หากดูจากปัจจัยภายนอก ก็จะพบว่าชาวจ้วงและชาวไทยมีความใกล้เคียงกันในเรื่องการแต่งตัวและอาหารการกินมาก

ปี ค.ศ. 1956 นักภาษาศาสตร์ชาวจีนสามคน ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างคำโดดของภาษาไตสิบสองปันนากับภาษาไทยเป็นจำนวน 2,000 คู่ พบว่ามีคำที่เหมือนกันและศัพท์ที่มีรากคำเดียวกันคิดเป็น 67.8% หลัวจากนั้นก็มีนักภาษาศาสตร์ของไทยเดินทางไปศึกษาก็ได้คำตอบลักษณะเดียวกัน

ทีนี่มาดูคำเปรียบเทียบระหว่างคำไทยกับคำจ้วงตามที่นางสาวพรพรรณ เรืองไรรัตนโรจน์ ได้ศึกษา8eศัพท์พื้นฐานที่ใช้ในชีวิตประจำวัน ดู

1. ศัพท์หมวดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติและรูปร่างลักษณะ

ภาษาไทย เชียงใหม่ อู่หมิง(จ้วงเหนือ) เต๋อป่าว จิ้งซี(จ้วงใต้)

ฟ้า ฟ้า บ๋นฟ้า

ตะวัน ตาวัน ตั๋งหง่อน ทาหวัน

ดาว ดาว ดาวโด๊ย ดาวดี๊ ลูกเห็บ บ่าเห็บ ลึกป๊าว ทับ

ฟ้าร้อง ฟ้าฮ้อง เปียหร่าย ฟ้าดั่ง

2. ศัพท์หมวดสัตว์และพืช

ภาษาไทย เชียงใหม่ อู่หมิง(จ้วงเหนือ) เต๋อป่าว จิ้งซี(จ้วงใต้)

ม้า ม้า หม่า หมา

หมา หมา หมา ม้า

หมูป่า หมูป่า เหมาดง หมู๊เจียว

ช้าง จ๊าง จ๊าง,เจี้ยง จ๊าง

ปู ปู๋ ปู๋ ปู๊

3. ศัพท์หมวดนามและสรรพนาม

ภาษาไทย เชียงใหม่ อู่หมิง(จ้วงเหนือ) เต๋อป่าว จิ้งซี(จ้วงใต้)

คน คน ห่น ก่วน

ผู้ชาย ป้อจาย ปู่สาย ผูจ่าย

ผู้หญิง แม่ญิง แม่บึ๊ก แม่หญิ่ง

เด็ก ละอ่อน ลึกแหง่ ลึกแอ่ง

คุณ คิง,มึง มึง จ๋าว

4. คำศัพท์หมวดอวัยวะ

ภาษาไทย เชียงใหม่ อู่หมิง(จ้วงเหนือ) เต๋อป่าว จิ้งซี(จ้วงใต้)

หัว,ศีรษะ หัว ร่าว ทู้

ฟัน เขี้ยว ฟั่น ฟั่น

น้ำตา น้ำต๋า หร่ำตา หนำทา

5. ศัพท์หมวดกริยา

ภาษาไทย เชียงใหม่ อู่หมิง(จ้วงเหนือ) เต๋อป่าว จิ้งซี(จ้วงใต้)

หลับตา หลับต๋า ลับตา ลับทา

กิน กิ๋น กิ๋น กิน

นั่ง นั่ง นั่ง นั่ง

เดิน เตียว เปีย เผีย

สวมเสื้อ นุ่งเสื้อ ตันปู้ หนุ่งสือ

จากข้อมูลดังกล่าวพอจะประมาณการณ์ได้ว่าชนเผ่าไทนั้นกว้างขวางเพียงใด แบบนี้ชนเผ่าไทจะมัวทะเลาะกันอยู่ใยยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียงพัฒนาชนชาติไทให้อยู่เย็นเป็นสุขจะไม่ดีกว่าหรือ เพราะหากมัวยึดมั่นสร้างตนเป็นใหญ่แต่สรรพสิ่งทั้งหลายเป็นอนัตตาไม่ใช่หรือ เพราะเหตุนี้เจ้าชายสิทธัตถะจึงไม่ต้องการเป็นพระเจ้าจักรพรรดิเพื่อให้ชนเผ่าศากยะยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน

สำราญ สมพงษ์ รายงาน วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2553