|
|||
| ภาษาอังกฤษ หน้าแรก เศรษฐกิจพอเพียง ธรรมะพอเพียง การเมือง บันเทิง กีฬา ท้องถิ่น ทำมาหากิน มหาเนชั่นบล็อก |
|
พบไหและโซ่ตรวนพันปีเมืองไพรบึงสะท้อนวิถีชาวเยอ
การพบไหและโซ่ตรวน อุปกรณ์ สิ่งของเครื่องใช้ของคนโบราณ จำนวน 48 ชิ้น พื้นที่วัดปราสาทเยอเหนือ ม.1 ต.ปราสาทเยอ อ.ไพรบึง จ.ศรีสะเกษ ซึ่งเป็นที่ตั้งปราสาทเยอ ที่สร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่16 สร้างด้วยศิลาแลง รูปลักษณ์จำลองมาจากปราสาทเขาพระวิหาร ซึ่งเจ้าหน้าที่กรมศิลปกรมาตรวจสอบคาดว่ามีอายุมากกว่าพันปี คงจะสะท้อนวัฒนธรรมชาวเยอได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเพณีและวัฒนธรรมที่ยังคงอยู่ เช่นการ เซ่นไหว้เจ้าปู่เจ้าย่า ( เซนขุหยะจั้วะ ) ก่อนฤดูกาลไถพรวนกลบหน้าดินเพื่อขอฝน ในวันสงกรานต์หรือวันปีใหม่ไทย ภรรยาที่ดีต้องนำน้ำหอมซึ่งผสมขมิ้น ผสมแป้งใส่ถัง 2 ถัง แล้วหาบไปให้แม่และพ่อของสามีพร้อมอาหาร 1 ปิ่นโต เพื่อเป็นการคารวะ และอาบชำระสิ่งไม่ดีในปีเก่า ชาวเยอเป็นชนกลุ่มน้อยที่อพยพมาจากเมืองอัตบือ แคว้นจำปาศักดิ์ ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว กลุ่มชาวเยอที่อพยพมานี้จะตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านคงโคก อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปตั้งบ้านเรือนตามอำเภออื่น เช่น อำเภอไพรบึง อำเภอเมือง อำเภอพยุห์ ชาวเยออยู่รวมกันเป็นชุมชน ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยการเกษตรกรรม และหาของป่ามาบริโภคใช้สอย มีการไปมาหาสู่ติดต่อกันระหว่างชาวเยออยู่เสมอ
ผลการศึกษาโครงการแผนที่วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ชายแดนไทย-กัมพูชา โครงการความร่วมมือระหว่างสถาบันวิจัยภาษาและสัฒธรรมเพื่อพัฒนาชมบทมหาวทิยามหิดล กับสำนักวัฒนธรรมจังหวัด กระทรวงวัฒนธรรมได้ระบุว่า ภาษาเยอเป็นภาษาอยู่ในตระกูลมอญ-เขมร นักภาษาศาสตร์จัดภาษาเยอกับภาษากูย (ส่วย) เป็นภาษาเดียวกัน มีการใช้คำศัพท์พื้นฐานร่วมกันมาก แต่มีความแตกต่างกันในเรื่องเสียงพยัญชนะและเสียงสระ ผู้ชำนาญด้านภาษาบางท่านสรุปว่า เยอ คือ ภาษาส่วยทีใกล้ชิดภาษาลาว ส่วย คือ ภาษาเยอที่ใกล้ชิดภาษาเขมร ภาษาเยอเป็นภาษาที่อ่อนไหวจากอิทธิพลภาษารอบข้าง คือภาษาลาวและภาษาเขมรมาก แต่ละหมู่บ้านเยอ ผู้พูดภาษาเยอจะพูดภาษาเขมร และภาษาลาว มีโอกาสทำให้ภาษาเยอสูญสลายได้ ภาษาเยอที่จังหวัดศรีสะเกษ มีพูดกันที่อำเภอต่างๆ ดังนี้ กิ่งอ.ศิลาลาด (บ้านกุง, บ้านขาม); อ.ราษีไศล ( บ้านกลาง (เชือก), บ้านจิก, บ้านหลุบโมก, บ้านดอนเรือ, บ้านบากเรือ, บ้านร่องโศก,บ้านใหญ่, บ้านกลาง, บ้านโนน, บ้านหว้าน); อ.เมืองศรีสะเกษ ( บ้านขมิ้น, บ้านโพนค้อ) และ อ.ไพรบึง(บ้านปราสาทเยอ, บ้านโพนปลัด) มีผู้พูดภาษาเยอคิดเป็นร้อยละ 1 ของประชากรทั้งจังหวัด สำราญ สมพงษ์ รายงาน วันที่ 31 มกราคม พ.ศ.2553
|
|
